Ewolucja w kierunku sieci globalnej

Systemy komórkowe pierwszej generacji -1G - oparte na technice analogowej, to znaczy bez przetwarzania cyfrowego i bez kompresji sygnałów mowy, dominowały w latach osiemdziesiątych (AMPS, NMT, TACS). Pomimo wielu ich początkowych wad (mała odporność na zakłócenia, łatwość podsłuchu rozmów, niedostatek transmisji danych, brak roamingu międzynarodowego) przetrwały trudny pierwszy okres i rozwinęły się dynamicznie, rozbudzając zapotrzebowanie abonentów na bardziej wyrafinowane usługi sieci mobilnej.

Systemy komórkowe pierwszej generacji -1G - oparte na technice analogowej, to znaczy bez przetwarzania cyfrowego i bez kompresji sygnałów mowy, dominowały w latach osiemdziesiątych (AMPS, NMT, TACS). Pomimo wielu ich początkowych wad (mała odporność na zakłócenia, łatwość podsłuchu rozmów, niedostatek transmisji danych, brak roamingu międzynarodowego) przetrwały trudny pierwszy okres i rozwinęły się dynamicznie, rozbudzając zapotrzebowanie abonentów na bardziej wyrafinowane usługi sieci mobilnej.

Stało się to bezpośrednim powodem podjęcia prac nad bardziej efektywnymi systemami komórkowymi drugiej generacji - 2G - z których największy rynek konsumentów zdobył system cyfrowy GSM (Global System for Mobile Communication), oddany do pierwszego użytkowania w 1991 r.

Niektóre cechy generacji komórkowych

Niektóre cechy generacji komórkowych

Silna dynamika przyrostu abonentów w sieciach ruchowych, wynikająca głównie z zapotrzebowania na usługi telefoniczne, spowodowała, że przez dłuższy czas zaspokojenie ich wymagań nie będzie możliwe za pomocą klasycznej sieci komórkowej GSM. Nie wspominając o szybko narastającym zapotrzebowaniu na bezprzewodowe transmisje danych i przekazów multimedialnych o wyższej jakości i szerszym paśmie przenoszenia. W systemach łączności bezprzewodowej (komórkowej i stacjonarnej) zaczynają pojawiać się terminale przystosowane do pracy nie tylko z jedną siecią łączności, działającą wyłącznie w jednym paśmie.

Począwszy od 1997 r. na rynku zaczynają pojawiać się terminale zdolne do działania w jednym standardzie, ale w dwóch (niekiedy trzech) pasmach częstotliwości, oznaczane jako dwuzakresowe DB (Dual Band) lub wielozakresowe MB (Multi Band). Typowym przykładem jest pierwszy z rodziny urządzeń trójzakresowych telefon komórkowy Motoroli TimePort L7389, działający we wszystkich dostępnych pasmach standardu GSM: 900/1800/1900 MHz.

Relacje pomiedzy standardami (Europa)

Relacje pomiedzy standardami (Europa)

Miniaturyzacja układów scalonych już teraz umożliwia wytwarzanie terminali przystosowanych do pracy w sieciach wykorzystujących dwa lub więcej różnych standardów transmisji, a więc realizację terminali dwusystemowych DM (Dual Mode) lub wielosystemowych MM (Multi Mode). Postęp technologii, będący podstawowym czynnikiem wprowadzania terminali o kilku trybach pracy, takich jak GSM900/DECT, GSM1800/DECT, GSM1900/DECT czy rodziny bezprzewodowych terminali klasy GSM/Iridium (bądź innych niskoorbitowych systemów satelitarnych), jest najlepszym przykładem nadchodzącej konwergencji sieci, produktów i usług świadczonych przez jednego operatora.

Integracja sieci DECT z siecią komórkową GSM (terminale systemowe ISDN/DECT/GAP) jest kolejnym (już zrealizowanym) krokiem w kierunku konwergencji sieci stacjonarnych z ruchowymi, a pomysłowość konstruktorów w tej dziedzinie zależy obecnie od zapotrzebowania użytkowników na takie lub inne usługi. Szereg bezprzewodowych standardów europejskich - TETRA, ERMES czy H1PERLAN - nadal czeka na swoją ścieżkę w integracji globalnej, umożliwiającą dalsze zwiększanie zasięgu działania sieci wielkoobszarowych.

Rozwój usług w sieciach ruchowych

Rozwój usług w sieciach ruchowych

Powszechność sieci komórkowej GSM sprawiła, że sieć ta stała się popularnym sposobem dostępu z terminali przenośnych do innych sieci danych - głównie przez Internet. Postęp w elektronice i technologii przekazów bezprzewodowych spowodował stopniowe rozszerzanie funkcji systemu komórkowego przez modyfikację środków technicznych i związanego z nimi oprogramowania komunikacyjnego. Sukcesywne wprowadzanie tych zmian przebiega jednak ewolucyjnie, z podziałem na kolejne etapy: faza 1, faza 2 i faza 2+, z których ta ostatnia stanowi końcowy krok przed uruchomieniem szerokopasmowej i ogólnoświatowej łączności osobistej trzeciej generacji - 3G.

Z drugiej strony daje się zauważyć tendencja do integracji sieci o różnych standardach, zarówno przez roaming terytorialny, jak i współdziałanie sieci znajdujących się na tym samym obszarze, w tym także sieci o prywatnym charakterze typu WPBX (Wireless Private Branch Exchange). Dotyczy to w szczególności terminali wielomodowych MM, umożliwiających łączenie w jeden zespół central abonenckich z publiczną siecią komórkową, integrację stacjonarnych radiowych systemów dostępowych z siecią komórkową czy współdziałanie systemów o" poszerzonym widmie (IS-95) z sieciami wąskopasmowymi (GSM, DAMPS).