Mój jest ten kawałek przestrzeni

Można założyć (i regulują to zapewne stosowne, międzynarodowe porozumienia), że przestrzeń powietrzna państwa to słup powietrza, na obwodzie ograniczony kształtem jego granic. Przestrzeń tę stale obserwują radary, a odpowiednie służby kontrolują przestrzeganie zasad przebywania i poruszania się w niej. Jednak wszystko, co lata, a właściwie - krąży wyżej, już tym regułom nie podlega.

Można założyć (i regulują to zapewne stosowne, międzynarodowe porozumienia), że przestrzeń powietrzna państwa to słup powietrza, na obwodzie ograniczony kształtem jego granic. Przestrzeń tę stale obserwują radary, a odpowiednie służby kontrolują przestrzeganie zasad przebywania i poruszania się w niej. Jednak wszystko, co lata, a właściwie - krąży wyżej, już tym regułom nie podlega.

Odrębne zasady dotyczą emisji i propagacji w tej przestrzeni fal elektromagnetycznych, pochodzących z działających w tym celu nadajników, bez względu na to, czy są nimi stacje radiowe, czy telewizyjne, czy telefony komórkowe. W przeciwieństwie jednak do ruchu obiektów latających trudno jest wyznaczyć falom elektromagnetycznym ścisłe granice rozchodzenia się.

Z tej przyczyny, gdy przebywam we Wrocławiu, mogę słuchać mojej ulubionej stacji, czyli Radia Wełtawa. Z tego samego biorą się również zaskakujące i bywa, że kosztowne przygody z telefonami komórkowymi w rejonach nadgranicznych. Późną wiosną uczestniczyłem w konferencji, w której programie była kolacja w restauracji położonej w górach. Lokal ten leżał sporo kilometrów od granicy państwowej, jednak w jego wtopionym w górskie zbocze wnętrzu telefony przełączały się na sieć czeską, zaś by połączyć się z operatorem krajowym, trzeba było wyjść na biegnącą tuż obok, ale jednak na grzbiecie zbocza, drogę.

W skali mikro podobne problemy mieliśmy kiedyś z niektórymi telefonami bezprzewodowymi. Takie kupowane na targowiskach urządzenia powodowały często niezamierzone i nieświadome połączenia z telefonem sąsiada zza ściany.

W jeszcze mniejszej skali, bo zaledwie jednego pomieszczenia, zdarzały i zdarzają się konflikty z różnymi sterownikami na podczerwień, czyli tzw. pilotami.

Teraz zaś szykuje się całkiem nowa dziedzina, w której mogą się pojawić podobne problemy. Istnieją mianowicie pasma radiowe, korzystanie z których nie wymaga odrębnych zezwoleń czy licencji. Do takich należy pasmo 2,4 GHz, z którym wiązano i wiąże się liczne nadzieje z zakresu bezprzewodowych sieci teleinformatycznych. Pasmo to, jako niewymagające licencji na nadawanie, jest wykorzystywane do różnych celów, co z kolei wiąże się ze stosowaniem odrębnych protokołów przekazu.

A tu sytuacja jest taka, że nawet ten z nich, przewidziany do sieci bezprzewodowych (802.11), ma kilka odmian. One zaś, gdy korzystać z nich w jednym miejscu, wzajemnie mogą sobie tylko przeszkadzać, co - w najłagodniejszej formie - polega na "podbieraniu" sobie pasma częstotliwości.

Może to być szczególnie dokuczliwe tam, gdzie w bezpośredniej bliskości, chociażby przez ścianę czy przez strop, działają różne organizacje, korzystające z dostępu do takich sieci.

Warunki takie występują praktycznie we wszystkich budynkach, w których powierzchnia jest wynajmowana na metry kwadratowe przez różne firmy. I wcale nie jest tak, że najlepiej ma ten, który był pierwszy. Wprost przeciwnie - najwięcej może napsuć ten ostatni.

Specjaliści - a wśród nich i szacowny Gartner - już ponad rok temu wzywali, by właściciele budynków biurowych i usługowych, w których wynajmuje się pomieszczenia, stanowczo próbowali zawłaszczać w nich całą przestrzeń dla sieci bezprzewodowych i narzucać wynajmującym stosowane w niej rozwiązania techniczne z tego zakresu. Bo to przecież poza sprawnością chodzi jeszcze o bezpieczeństwo i sensowne zarządzanie... Kto zdecyduje się wynająć pomieszczenia, nie mając solidnych w tej materii gwarancji?

Wiemy, jak kapryśne w rozchodzeniu się bywają fale o wysokich częstotliwościach, nie wiemy natomiast, jak im przemówić do świadomości, że tu jeszcze moje, ale tam, za ścianą, już czyjeś.