Wszystko o NAT – mechanizmy translacji adresów sieciowych

Mechanizm NAT jest nierozerwalnie związany z rozwojem internetu. To powszechnie wykorzystywany mechanizm umożliwiający dostęp wewnętrznej prywatnej adresacji do zasobów sieci. Zwiększająca się liczba urządzeń sieciowych, a jednocześnie ograniczona liczba publicznych adresów IP, powoduje implementację NAT w różnych technologiach i urządzeniach.

Network Address Translation został zdefiniowany jako mechanizm pozwalający przyłączyć do internetu sieć lokalną, posługującą się blokiem adresacji prywatnej (RFC 1918). W sieci internet globalnie osiągalne są adresy publiczne, które są unikalne. Prywatne klasy adresowe nie komunikują się bezpośrednio w ramach sieci internet. Mogą komunikować się między sobą w ramach sieci lokalnej, ale już do internetu wychodzą z wykorzystaniem opisywanego mechanizmu. Mechanizm NAT jest właśnie pośrednikiem pomiędzy adresami z pul prywatnych a zasobami globalnymi osiągalnymi za pomocą adresacji publicznej. Specyfikacje NAT są rozwijane od ponad 15 lat. W rzeczywistości odpowiednia implementacja NAT pozwala na dowolną zamianę dowolnej puli adresowej na inną pulę adresową, także pomiędzy zakresami adresacji publicznej.

NAT w dokumentach i terminologii

Historycznie NAT (RFC 1931) pojawił się w latach 90. ubiegłego wieku, wraz z innymi rozwiązaniami optymalizującymi zmniejszającą się pulę adresów IPv4 – DHCP, adresacja prywatna zgodnie z RFC1918, CIDR. Gdy technologia była nazywana po prostu NAT, nie istniała jeszcze adresacja IPv6. Po pojawieniu się adresacji IPv6 i nowych mechanizmów migracji z IPv4 do IPv6 powstały nowe formy znanej translacji adresów. I tak, standardowy NAT określa się obecnie nazwą NAT44. Ten mechanizm dokonuje translacji adresacji IPv4 na IPv4. Z kolei NAT46 tłumaczy adresację IPv4 na IPv6 oraz odwrotnie (NAT64). Pozostałe formy NAT (przykładowo NAT464) dokonują bardziej skomplikowanych – wielokrotnych – translacji pomiędzy adresacjami IPv6 i IPv4.

Podstawy translacji adresów

NAT (Network Address Translation) jest procesem modyfikującym informację o adresie IP w nagłówku pakietu IP, w momencie przesyłania ruchu przez urządzenie sieciowe. W większości konfiguracji, NAT podmienia prywatne adresy wewnątrz sieci na adresy IP publiczne, udostępniane przez dostawcę usługi dostępu do internetu. Taki zabieg pozwala komputerom w sieci domowej czy firmowej współdzielić połączenie internetowe. Dodatkowo, uzyskuje się zwiększony poziom bezpieczeństwa sieci, ponieważ dostęp do sieci wewnętrznej z zewnątrz jest mocno ograniczony.

Wszystko o NAT – mechanizmy translacji adresów sieciowych

Mechanizm NAT zamienia adres źródłowy pakietu IP

Można wymienić dwa główne typy NAT. Pierwszym jest SNAT (Source Network Address Translation), który prywatny adres IP źródłowy pakietu podmienia na adres IP publiczny. Pozwala to na dostęp do internetu urządzeniom korzystającym z prywatnej adresacji IP. Tego typu konfiguracja jest stosowana najczęściej z wykorzystaniem jednego adresu publicznego i nazywa się maskaradą lub PAT. Istnieją także wersje SNAT, które mapują dowolną liczbę adresów prywatnych na dowolną liczbę adresów publicznych, nawet w stosunku 1 : 1. Urządzenie zapewniające funkcję NAT tworzy dynamiczną lub statyczną listę powiązań adresacji (NAT) lub portów (PAT) z określonymi połączeniami. Dynamiczny NAT występuje w przypadku, gdy urządzenie samodzielnie określa listę translacji. Statyczny NAT pozwala określić listę translacji użytkownikowi. Drugim typem NAT jest DNAT (Destination Network Address Translation). DNAT zamienia adres IP docelowy pakietu na inny. Funkcjonalność DNAT jest najczęściej wykorzystywana, gdy serwer pracuje na adresie prywatnym i występuje konieczność dostępu do niego z sieci internet, posługującej się publiczną adresacją IP. W tym przypadku to użytkownik musi jednoznacznie określić w konfiguracji urządzenia, jaki adres docelowy i port ma być osiągalny z zewnątrz.


TOP 200