Sprzęt na torturach

Przedsiębiorstwa telekomunikacyjne wypracowały własne standardy, które muszą spełniać wszelkie urządzenia elektroniczne, mające znaleźć się na wyposażeniu ich centrali. Jednym z najbardziej znanych jest amerykański NEBS.

Przedsiębiorstwa telekomunikacyjne wypracowały własne standardy, które muszą spełniać wszelkie urządzenia elektroniczne, mające znaleźć się na wyposażeniu ich centrali. Jednym z najbardziej znanych jest amerykański NEBS.

Już w latach 70. operatorzy telekomunikacyjni stanęli przed problemem rozmieszczenia w centralach ogromnej liczby sprzętu sieciowego. Poza tymi problemami zmagali się także z wzajemnym zakłócaniem pracy przez poszczególne urządzenia, trudnościami w ich instalacji, serwisowaniu oraz ciągłością ich pracy. Właśnie wtedy wypracowano zręby standardu NEBS (Network Equipment Building System). Zgodność z normami NEBS gwarantuje użytkownikowi danego urządzenia, że będzie ono łatwe do zainstalowania, tanie w utrzymaniu, niezawodne oraz zajmie niezbędne minimum przestrzeni w budynku, w którym będzie się znajdować. Pierwszą wersję NEBS sformułowano w 1970 r. w Bell Telephone Laboratories. Standard w obecnym kształcie, w postaci dokumentu "NEBS Criteria", opracowała firma Bellcore (obecnie Telcordia) w roku 1985, która powstała rok wcześniej jako laboratorium badawcze utworzone przez AT&T. Bellcore prowadziła prace badawczo-rozwojowe i współpracowała przy tworzeniu standardów dla amerykańskich operatorów telekomunikacyjnych. Europejski odpowiednik NEBS opracowała organizacja ETSI.

Trzy stopnie wtajemniczenia

NEBS powstało przede wszystkim po to, by zapewnić kompatybilność sprzętu ze środowiskiem elektrycznym w branży telekomunikacyjnej, uprościć planowanie rozmieszczenia sprzętu i jego instalację, ale także uniezależnić go od zmiennych warunków pogodowych - dużych wahań temperatur, wilgotności, wibracji oraz od wpływu zanieczyszczeń powietrza. Ważne, zwłaszcza dla operatorów działających na terenach z trzęsieniami ziemi, było zagwarantowanie, że sprzęt wytrzyma trzęsienia nawet o dużej sile. Wreszcie operatorzy chcieli zyskać gwarancję, że sprzęt jest bezpieczny dla obsługującego i serwisującego go personelu oraz środowiska naturalnego.

Normy NEBS obowiązują na trzech poziomach. Minimalny zestaw cech, które pozwalają uznać dany sprzęt za właściwy do za- stosowania w telekomunikacji, wyznacza pierwszy poziom NEBS. Zgodność z NEBS na pierwszym poziomie oznacza, że dane urządzenie może znaleźć zastosowanie jedynie jako sprzęt prototypowy, ewentualnie sprzęt wykorzystywany do realizacji zadań pomocniczych. Zgodność na poziomie drugim NEBS daje gwarancję, że sprzęt będzie niezawodnie działał w kontrolowanych lub normalnych warunkach. Urządzenia, które spełniają kryteria NEBS na drugim poziomie zaleca się do wykorzystania w centrach danych oraz świadczenia usług, w przypadku których przerwa w ich dostawie nie ma krytycznego znaczenia. Najwyższy trzeci poziom NEBS gwarantuje absolutną niezawodność urządzeń. Zgodnie z założeniami twórców standardu, tylko urządzenia zgodne z NEBS na trzecim poziomie są polecane do wykorzystania jako sprzęt sieciowy o znaczeniu krytycznym, tj. serwery, przełączniki oraz systemy zasilania.

Przypalanie i wytrząsanie

Producenci sprzętu sieciowego twierdzą czasem, że ich sprzęt jest zgodny z NEBS. Jednak całkowitą pewność, że tak faktycznie jest, można zyskać jedynie wtedy, jeśli dane urządzenie otrzymało stosowny certyfikat. Aby do tego doszło, wcześniej musi ono być poddane serii długich testów. Kryteria NEBS dotyczą m.in. wytrzymałości urządzeń i okablowania wystawionych na działanie ognia, gazów i zanieczyszczonego powietrza, wysokich i niskich temperatur oraz wilgotności, w tym warunków, w jakich może znaleźć się sprzęt podczas transportu. Urządzenia muszą wytrzymać skoki napięcia sieci elektrycznej oraz wyładowania atmosferyczne o sile 45 tys. V, a także wstrząsy odpowiadające trzęsieniom ziemi o sile ponad 8 stopni w skali Richtera.

Kryteria NEBS obejmują również bezpieczeństwo osób obsługujących i serwisujących sprzęt, np. konstrukcja urządzeń powinna umożliwiać wymianę wszystkich komponentów po otwarciu przedniej ścianki obudowy. Badane jest także zabezpieczenie urządzenia przed zniszczeniem i kradzieżą.


TOP 200