Prawo do nadawania

Technologia transmisji bezprzewodowej jest coraz częściej wybieraną alternatywą w stosunku do tradycyjnych mediów transmisyjnych, takich jak okablowanie miedziane i światłowodowe. Zanim jednak powietrzem poszybują dane, konieczne są zarówno wybranie docelowej technologii transmisji, jak i uzyskanie zezwolenia na wykorzystanie określonych częstotliwości radiowych, w których będzie się ona odbywać.

Technologia transmisji bezprzewodowej jest coraz częściej wybieraną alternatywą w stosunku do tradycyjnych mediów transmisyjnych, takich jak okablowanie miedziane i światłowodowe. Zanim jednak powietrzem poszybują dane, konieczne są zarówno wybranie docelowej technologii transmisji, jak i uzyskanie zezwolenia na wykorzystanie określonych częstotliwości radiowych, w których będzie się ona odbywać.

Podstawową zaletą komunikacji z wykorzystaniem pasma podczerwieni bądź radiowej jest jej bezprzewodowość. W przypadku komunikacji w ramach budynków odgrywa ona dużą rolę, szczególnie przy dołączaniu do sieci lokalnej urządzeń przenośnych, mogących pracować bez stałego podłączenia do zewnętrznego zasilania. Są to zarówno komputery przenośne, jak i wszelkiego rodzaju komputery naręczne, które chociaż dotychczas nie były włączane do sieci komputerowych, to dzięki zastosowaniu technologii bezprzewodowych mogą stać się coraz częściej stosowanymi klientami współczesnych systemów informatycznych.

Wykorzystanie technologii lokalnych sieci bezprzewodowych może być podyktowane zarówno chęcią zapewnienia większego komfortu pracy użytkownikom mobilnym, jak i koniecznością wynikającą z niemożności zainstalowania infrastruktury kablowej np. w budynkach, których konserwatorzy zabraniają przebijania ścian, wykonywania w nich wierceń itp.

Inne powody leżą u podstaw instalacji dedykowanych łączy bezprzewodowych, łączących kilka budynków w ramach kampusa firmowego lub też miasta. W tym przypadku głównym powodem jest zazwyczaj konieczność zapewnienia komunikacji o odpowiednio dużej przepustowości (od kilku do kilkuset Mb/s) na odległościach, przy których okablowanie miedziane nie daje takich możliwości. Często łącze radiowe zestawiane jest również z tego powodu, że infrastruktura kablowa po prostu nie jest dostępna bądź też koszt jej dzierżawy lub budowy jest zbyt duży w porównaniu z alternatywnym sposobem komunikacji radiowej.

Problem prawny

Bez względu na to, jaka technologia komunikacyjna zostanie wybrana, najczęściej do jej realizacji konieczne jest uzyskanie zezwolenia Państwowej Agencji Radiokomunikacyjnej. Nie jest bowiem prawdą, jakoby wykorzystywanie pasma komunikacyjnego 2,4 GHz stosowanego przez urządzenia pracujące w standardzie Wireless LAN (IEEE 802.11 i IEEE 802.11b) nie wymagało w Polsce uzyskania zezwolenia na stosowanie komunikacji w tej częstotliwości. Panuje obiegowa opinia, że tak właśnie jest, gdyż pasmo 2,4 GHz jest na całym świecie uznawane za częstotliwość publiczną, dostępną bez konieczności uzyskiwania licencji komunikacyjnych. W Polsce jest jednak inaczej.

Zgodnie z obecnym polskim prawem telekomunikacyjnym oraz dodatkowymi rozporządzeniami z września 1997 r., występowania o zezwolenie na założenie i używanie urządzeń linii radiowych i przydzielania częstotliwości nie wymagają urządzenia komunikujące się w częstotliwościach poniżej 800 MHz i o mocy mniejszej niż 20 mW. Wszystkie urządzenia nie spełniające tych parametrów (wyższe częstotliwości i moce) wymagają uzyskania zezwolenia Ministra Łączności, za pośrednictwem Zarządu Krajowego PAR.

Jeżeli komunikacja jest realizowana w trybie punkt-punkt na terenie otwartym, to konieczne jest uzyskanie zezwolenia na instalację i wykorzystanie określonej częstotliwości w obydwu punktach nadawczo-odbiorczych. Natomiast jeśli jest realizowana w trybie punkt-wielopunkt, czyli wtedy, gdy wiele stacji abonenckich komunikuje się z jedną stacją bazową, konieczne jest uzyskanie zezwolenia wyłącznie dla stacji bazowej, która ma pokrycie na określonym obszarze. Drugi z przypadków występuje zazwyczaj wtedy, gdy klient zgłasza się do operatora telekomunikacyjnego, oferującego jako jedną z usług dostęp radiowy. W tym przypadku on sam nie musi występować o zezwolenie telekomunikacyjne. Zezwolenie takie musi mieć jedynie operator. Nie jest prawdą, że pasmo 2,4 GHz może w Polsce wykorzystywać każdy. Może się okazać, iż zezwolenie na komunikację w tej częstotliwości na określonym obszarze uzyskała już inna firma, a zgodnie z wymogami PAR nie mogą być wydane licencje wykorzystania tych samych częstotliwości radiowych na jednym obszarze. Doprowadziłoby to bowiem do wzajemnego zakłócania nadawców, a co za tym idzie, znacznego pogorszenia lub uniemożliwienia realizacji komunikacji radiowej.

PAR nie wyłącza również komunikacji w bezprzewodowych sieciach lokalnych w ramach zamkniętych budynków z wymogu starania się o zezwolenie telekomunikacyjne. Z prawnego punktu widzenia firmy instalujące więc sieci bezprzewodowe nie wykraczające poza zasięg budynku również powinny uzyskać zezwolenie PAR.

To nie drut

Często popełnianym błędem przez użytkowników planujących wykorzystanie technologii bezprzewodowej jest traktowanie jej w podobny sposób, jak transmisji z wykorzystaniem okablowania miedzianego bądź światłowodowego. Prawdą jest, że budowa łączy radiowych wymaga bardziej złożonego planowania, tak by komunikacja spełniała wszelkie wymagane parametry techniczne.

Z wymagań tych nie są również wyłączone sieci lokalne. Odpowiednie rozmieszczenie punktów dostępowych w firmie jest kluczem do osiągnięcia żądanego efektu z wykorzystania sieci bezprzewodowych. Użytkownik powinien mieć możliwość swobodnego przemieszczania po całej firmie bez względu na to, jak wiele razy będzie zmieniać punkty dostępowe (roaming) i być w zasięgu radiowej sieci komputerowej, a co więcej - nie może zbyt często konkurować ze współpracownikami o możliwość pracy w sieci. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której na określonym obszarze komórki radiowej pracuje większa liczba użytkowników niż może obsłużyć jeden punkt dostępowy.


TOP 200