Ewolucja technologii telekomunikacyjnych

Przekaz informacji zdominowały w ostatnim dziesięcioleciu szerokopasmowe technologie optyczne, które sukcesywnie zastępują miedziane struktury komunikacyjne, oraz łącza radiowe i satelitarne. Ich uzupełnieniem są gigabitowe platformy optyczne, pozwalające na przezroczysty transport dowolnych aplikacji multimedialnych przez sieć teleinformatyczną.

Przekaz informacji zdominowały w ostatnim dziesięcioleciu szerokopasmowe technologie optyczne, które sukcesywnie zastępują miedziane struktury komunikacyjne, oraz łącza radiowe i satelitarne. Ich uzupełnieniem są gigabitowe platformy optyczne, pozwalające na przezroczysty transport dowolnych aplikacji multimedialnych przez sieć teleinformatyczną.

Do niedawna w telekomunikacji dominowały łącza kablowe, radiowe (radiolinie) i satelitarne, których zasięg i przepustowość były ograniczane wieloma czynnikami. Podobnie przedstawia się problem dostępowych łączy abonenckich między użytkownikami a systemem telekomunikacyjnym, które dotąd są budowane przeważnie z przewodów miedzianych. Obecnie obserwuje się intensywne wdrażanie łączy i włókien optycznych, zarówno w warstwie dostępowej, jak i w sieciach metropolitalnych

i długodystansowych. Za pomocą włókien światłowodowych można obecnie przesyłać różnorodne sygnały praktycznie bez ograniczeń szybkości i bez konieczności stosowania regeneratorów.

Współczesne produkty przełączania, efektywne sposoby transmisji wielofalowej i kompletne platformy optyczne stały się podstawą wdrażania nowej generacji NGN opartej na ruterach, technologiach DWDM (Dense Wavelength Division Multiplex) i przełączaniu całkowicie optycznym - wcale niepodobnych do tradycyjnych rozwiązań SDH. Kluczowym elementem rozwoju sieci NGN stała się rozproszona inteligencja sieci z jednolitym sposobem zarządzania siecią transportową MPLS oraz rutowanie kanałów falowych (w dziedzinie czysto optycznej technologii MPLS). Sieci takie zapewniają zarządzanie modułami transportowymi o dużej przepływności (10 Gb/s lub 40 Gb/s), co nie było możliwe w tradycyjnej sieci synchronicznej SDH.

Ewolucja technologii telekomunikacyjnych

Ewolucja rozwiązań QoS

Multimedialny charakter usług teleinformatycznych wywiera istotny wpływ na konieczność ciągłego rozszerzania pasma dostępnego użytkownikowi, co stało się powodem wprowadzania kolejnych udoskonaleń, zarówno w okablowaniu miedzianym, jak i światłowodowym. Konieczność podwyższenia przepływności dostępowych w abonenckich i lokalnych sieciach teleinformatycznych, zaowocowała dalszym rozwinięciem się infrastruktury okablowania strukturalnego, które musi obecnie przenosić multimedialne sygnały wymagające znacznie szerszego pasma przenoszenia w czasie rzeczywistym.

Rozwój ten przebiega dwukierunkowo: oddzielnie przez wdrażanie kolejnych aplikacji multimedialnego okablowania miedzianego (kategorie 6 i 7), zgodnie ze standardem 10GBase-CX4 (IEEE 802.3ak), oraz niezależnie za pomocą gigabitowego okablowania światłowodowego na włóknach klasy OM (standard IEEE 802.3ae). W końcowej fazie opracowania znajduje się kolejny standard IEEE 802.3an dla miedzianego okablowania o maksymalnej przepływności 10 Gb/s.

Od SDH do Ethernetu

Sieci lokalne LAN zdominowane przez Ethernet są eksploatowane także w sieciach metropolitalnych jako Gigabit Ethernet (GbE) lub 10 Gigabit Ethernet (10GbE). W ostatnich latach transport optyczny zdecydowanie powiększył szybkości przesyłania w traktach z OC-3 (255,52 Mb/s) do OC-48/192 (2,488/9,953 Gb/s), a szybkość 40 Gb/s na jednej fali optycznej jest już całkowicie osiągalna. Wprowadzenie tych technologii wymaga zastosowania nowych urządzeń komunikacyjnych, co niestety komplikuje sieć i wymaga zwykle stosowania wielofalowych platform optycznych.

Podstawowym celem wprowadzania zwielokrotnienia falowego WDM była początkowo możliwość powiększenia przepływności uzyskiwanych w pojedynczej parze włókien światłowodowych. Dotyczy to szczególnie sieci międzymiastowych przenoszących ruch jednego rodzaju (SDH lub SONET) i rozgałęzianych na wyższym poziomie transmisji w celu podwyższenia ich efektywności transportowej.

Dzięki postępom w zakresie transmisji optycznej można obecnie przydzielać zasoby traktu WDM, nadzorować jakość i parametry przenoszonego sygnału oraz dostosowywać usługi do zróżnicowanych wymagań w zakresie jakości usługi QoS i przepływności łącza. Nadzór jakości transmisji na drodze optycznej jest objęty zaleceniem ITU-T G.709, określającym połączenie optyczne jako uniwersalną ramę z konkretnym odwzorowaniem sygnałów, co pozwala na przesyłanie protokołów dowolnego rodzaju i daje możliwość nadzoru jakości samego połączenia. Dla sieci metropolitalnych oznacza to, że system DWDM jest obecnie wystarczająco elastyczny, aby zapewnić wspólną platformę zdolną do zarządzania połączeniami dla każdej występującej w nich aplikacji. Wykorzystując ten sam standard, można będzie w przyszłości zapewnić różne rodzaje protekcji, podwyższające niezawodność i elastyczność połączeń (dostępne już obecnie, ale w formie niestandardowych rozwiązań firmowych).

Platformy komunikacyjne SDH/SONET, ATM i IP zachowują kontrolę nad transmitowanymi sygnałami w sieci DWDM. Dzięki przezroczystości względem aplikacji platforma optyczna DWDM to obecnie jedyna technologia z otwartym interfejsem przygotowana na ewolucję aktualnie używanych protokołów transmisji i ewentualne nadejście nowych. Przyszłość transportu telekomunikacyjnego upatruje się w ethernetowych sieciach optycznych z protokołem IP, w których naczelnym zagadnieniem jest utrzymanie odpowiedniego poziomu jakości usług QoS, definiowanego dla każdej z usług oddzielnie. Ten nie do końca rozwiązany problem sieci wielousługowych nadal jest poddawany badaniom i kolejnym usprawnieniom.

Siemens modernizuje krajową teleinformatykę

Lata 90. były okresem największych inwestycji w modernizację sieci telekomunikacyjnej, przystosowujących ją do wymagań gospodarki wolnorynkowej w Polsce. Podstawowe kierunki modernizacji objęły cyfryzację sieci publicznej i systemy teletransmisyjne SDH, a także sieci inteligentne, rozwiązania IP/ATM, platformy komunikacyjne HiPath oraz instalację sieci NGN. W sieci TP SA ZWUT/Siemens zainstalował 4 mln portów systemu EWSD zlokalizowanych w centralach międzynarodowych, międzymiastowych i tranzytowych i rozwinął systemy teletransmisyjne SDH, które obecnie stanowią 60% wyposażenia sieci krajowej. Na bazie urządzeń Siemensa zbudowano pierwszą w Polsce sieć inteligentną oraz udostępniono rozwiązania dla ISDN oraz sieci szerokopasmowych ATM. Dostarczono systemy zarządzania i utrzymania dla sieci telekomunikacyjnej (TMN) oraz szeroki wybór systemów dostępowych abonenta np. FASTLink, DECTLink, FITL itp.

W ramach kontraktu z Polską Telefonią Cyfrową (1996 r.) zbudowano od podstaw sieć telefonii komórkowej, rozszerzając ją również w zakresie sieci inteligentnej. Do tej pory Siemens uruchomił w Polsce trzy sieci inteligentne: pierwszą w 1996 r. dla Telekomunikacji Polskiej, następnie dla PTC, a w ubiegłym roku dla Tel-Energo. Systemy telekomunikacyjne Hicom (obecnie znane pod nazwą HiPath) działają w Polsce w wielu firmach, bankach, na uczelniach oraz w dużych przedsiębiorstwach komercyjnych. W 2001 r. Siemens dostarczył oraz wdrożył w branży energetycznej system obsługujący Telefoniczne Centrum Zgłoszeniowe Zakładu Energetycznego Płock SA. W 2001 r. ZWUT/ Siemens otworzył w Polsce Centrum Informacji i Szkolenia, które powstało na wzór monachijskiego Customer Information Center, a we Wrocławiu Centrum Badawczo-Rozwojowe Siemensa, zajmujące się przygotowywaniem oprogramowania na potrzeby telefonii komórkowej. Siemens od kilku lat wdraża sieci następnej generacji, natomiast w listopadzie 2002 r. podpisał pierwszy kontrakt w Polsce na budowę sieci NGN z Telekomunikacją Polską z wykorzystaniem urządzeń SURPASS.


TOP 200