Michał Boni broni CSIOZ i prowadzone przez Centrum projekty

Z tego co słyszałem na ostatnich konferencjach dotyczących P1 system kodowania będzie opracowywany, więc ktoś tam jednak pomyślał... ;-) Co do rozproszonego EHR - muszę się z Tobą zgodzić - to ślepa ścieżka pod wieloma względami. Min. przerzuca całą odpowiedzialność na dostawcach lokalnych EHR ze wszystkimi tego konsekwencjami (bezpieczeństwo, dostępność ,...)

I dalej: Stawiam tezę, że kierownictwo CSIOZ, które przygotowało postępowanie przetargowe w trybie zamówienia publicznego na „Zaprojektowanie, realizacja i nadzór gwarancyjny systemów w ramach Projektu „Elektroniczna Platforma Gromadzenia, Analizy i Udostępniania zasobów cyfrowych o Zdarzeniach Medycznych” „ CSIOZ-WZP-6151-PO-3/11, ogłoszone 14 lutego 2011 roku (całkowicie oparte na studium wykonalności w/w projektu w wersji 2.2.3 z 21 grudnia 2009 roku) nie ma koncepcji realizacji tego projektu, a los całego przedsięwzięcia ciąży na Wykonawcy projektu, którego decyzje są poza wszelką kontrolą. Teza ta oparta jest na analizie w/w studium wykonalności, które pozostawia bardzo szerokie pole manewru dla Wykonawcy projektu w rezultacie czego końcowy rezultat jest całkowicie nieprzewidywalny. Postawioną tezę zilustruję w oparciu o dwa, bardzo konkretne przykłady: ? Stwierdzenie, że organizacja Medycznych Baz Danych w wariancie W1 (zaproponowany jako optymalny do realizacji systemu) jest podobna do rozwiązania w Danii (str. 304, tabela poz. 1) na przykładzie SUP jest nieścisła i wskazuje na niezrozumienie podstawowych zasad działania duńskiego systemu. Przywołany SUP był jednym z wielu projektów prowadzonych podczas wdrożenia systemu w Danii, którego zadaniem było tymczasowe umożliwienie dostępu do informacji w istniejących już systemach Electronic Health Record (EHR). Duńczycy wprowadzili jednolity model danych EHR w całym kraju i po skonwertowaniu danych do docelowej, obligatoryjnej postaci EHR – SUP stał się niepotrzebny. W Polsce mechanizm SUP nie ma racji bytu, ponieważ nie mamy systemów EHR (dane przechowywane są w papierowej formie). Duńczycy wprowadzili standardową, obligatoryjną postać EHR, do której sięgają wszyscy uprawnieni interesariusze systemu ochrony zdrowia i od opracowania tego standardu rozpoczęli prace nad projektem systemu. Twórcom studium wykonalności zależało na odniesieniu do duńskiego systemu, gdyż jest on niekwestionowanym wzorcem dla innych systemów informacyjnych służby zdrowia w Europie i poza nią (Brazylia, Australia). Mogli wręcz skopiować duńską koncepcję (uwzględniając najnowsze europejskie standardy upraszczające jej realizację), ponieważ przetarg na studium wykonalności rozpoczął się w styczniu 2008 roku, a Duńczycy ukończyli budowę systemu w 2007 roku. Aby ją skopiować, najpierw należy ją przeanalizować i zrozumieć, dlaczego system według niej zrealizowany odniósł tak oszałamiający sukces. Tej pracy nie wykonali ani Twórcy studium wykonalności, ani Zamawiający, w rezultacie czego opisane powyżej nieścisłości pozostają niezauważone przez obie strony.

Wyjątkowo celny komentarz jest na blogu Bywalca: Projekty CSIOZ niezagrożone, co nie oznacza, że mają jakikolwiek sens, poza zarobkiem dla firm realizujących zamówienie. Projekt P1 nie przyniesie jakiejkolwiek korzyści ani dla pacjenta, ani dla rządu. 1. Zadaniem projektu P1 jest umożliwienie wymiany danych medycznych pacjenta o niezdefiniowanym standardzie, pomiędzy nieistniejącymi systemami w szpitalach. Każdy zdrowo myślący student informatyki nie zaproponowałby takiego rozwiązania, ponieważ dostałby z zaliczenia pałę, co nie przeszkadza politykom podjąć takie działania w świetle jupiterów. Pałę dostanie, ponieważ standard kodowania danych medycznych ma podstawowy wpływ na architekturę całego systemu. CSIOZ zrobił coś kuriozalnego – narzucił sztywną architekturę systemu, opartą na tzw. szynie integracyjnej i dał wolną rękę co do wyboru standardu kodowania danych medycznych. A powinno być na odwrót. Najpierw powinno określić się standard kodowania danych medycznych, a następnie przystąpić do wyboru optymalnej architektury systemu. Tą drogą poszli Duńczycy. Polecam Panu Boniemu wizytę w tym roku w maju w Kopenhadze. Koledzy z Danii może uświadomią naszemu Cyfrowemu Guru w jakie bagno został wmanewrowany. CSIOZ wybrał drogę obraną przez brytyjski National Health Service (NHS). Brytyjczycy zaczęli w 2005 a skończyli w 2010 wielką klapą. System został wręcz rozmontowany (ang. scrapped) po wyrzuceniu w błoto 7,7 miliardów GBP. To jeszcze nie wszystko. Audyt systemu przeprowadzony na zlecenie rządu brytyjskiego wykazał, że nie ma on żadnego wpływu na funkcjonowanie służby zdrowia w kraju. Właściwie należy pogratulować Panu Boniemu. Jest bardzo oszczędny – wyrzuca w błoto 40- krotnie mniej pieniędzy w porównaniu z kolegami z Anglii.