Bliski koniec DSL

Rosnąca liczba użytkowników i wykorzystywanego przez nich pasma, a także perspektywa pojawienia się usług nowej generacji wymuszają rozwój fizycznej warstwy sieci dostępowych, której wymagań nie jest w stanie spełnić DSL.

Rosnąca liczba użytkowników i wykorzystywanego przez nich pasma, a także perspektywa pojawienia się usług nowej generacji wymuszają rozwój fizycznej warstwy sieci dostępowych, której wymagań nie jest w stanie spełnić DSL.

Operatorzy muszą już dziś myśleć o inwestycjach w infrastrukturę, która spełni wymagania użytkowników za kilka lat i umożliwi wdrożenie przynoszących zyski usług nowej generacji, jak np. IPTV. Tymczasem one mają ogromne wymagania na przepustowość, których na masową skalę nie są w stanie zaspokoić najpopularniejsze dziś DSL.

Nowe usługi, koniec z xDSL

Porównanie cech pasywnych i aktywnych topologii sieci optycznychChoć szybkość transmisji oferowana przez ADSL wzrosła znacząco z 512 Kb/s (w 2001 r.) do 20 Mb/s (2006 r.), to nawet najnowsze rozwiązania ADSL2 i ADSL2+ nie są w stanie podołać wymaganiom "nowej generacji" użytkowników z powodu ograniczeń szybkości i asymetrii transmisji.

Przykładowo rosnące zainteresowanie usługami triple play zmienia standardowy sposób wykorzystywania sieci - pojawia się potrzeba jednoczesnego korzystania z wielu aplikacji na wielu terminalach podpiętych do jednego łącza. W tym wypadku ADSL nie spełnia oczekiwań. "Poza zasięgiem 1,5-2 km od DSLAM szybkość dramatycznie spada i przepustowość 10 Mb/s, potrzebna do transmisji SDTV, jest nieosiągalna" - twierdzi Roland Montagne z IDATE. Przy przejściu z SDTV (1-3 Mb/s na kanał) na HDTV (6-8 Mb/s na kanał) sytuacja staje się jeszcze gorsza, nie wspominając o możliwości jednoczesnego korzystania z usług typu VoD, P2P, online gaming itd. Jeśli użytkownik będzie chciał skorzystać z usług na paru terminalach? "Jest to poza praktycznymi możliwościami ADSL2+" - dodaje Roland Montagne.

Jednak ewolucja sieci jest motywowana nie tylko wzrostem zapotrzebowania na pasmo. Prawie równie ważne są skalowalność, zasięg sieci i możliwość przyłączania kolejnych użytkowników oraz transparentość - możliwość wykorzystania jednej infrastruktury do transmisji różnych protokołów. Ponadto realizacja tych celów powinna odbywać się równolegle z redukcją kosztów instalacji i utrzymania sieci. Takie założenia leżą u podstaw opracowywania technologii dla nowej generacji systemów światłowodowych, umożliwiających połączenia z zastosowaniem protokołu Ethernet, czyli sieci NGA.

Warstwa fizyczna NGA

Podstawowe architektury sieci optycznych wykorzystują topologie PtP (Point-to-Point) i PtMP (Point-to-MultiPoint) na bazie gwiazdy pasywnej PON (Passive Optical Network) lub aktywnej AON (Active Optical Network). Ze względu na umiejscowienie zakończenia optycznego sieci ONT podstawowe łącza to FTTN (Fiber To The Node) lub FTTH (Fiber To The Home).

W pierwszym przypadku ONT znajduje się pomiędzy węzłem dostępowym a terminalem po stronie użytkownika, a od ONT do użytkownika biegnie łącze xDSL (maks. 100 Mb/s przy zasięgu 300 m w technologii VDSL2). Natomiast FTTH wykorzystuje optyczne łącze abonenckie. Dla obszarów wiejskich przewiduje się zastosowanie technologii dostępu bezprzewodowego, a w tym hybrydowe architektury PON, w której ONT wyposażone jest w stację bazową. Z punktu widzenia transmisji danych sieci PON są sieciami typu broadcast w kierunku do użytkownika (downstream). Natomiast dane transmitowane od użytkownika (upstream) wykorzystują transmisję TDM (Time Division Multiplexing).

Scenariusze wdrożeń NGA

Według raportu IDATE, możliwe są trzy scenariusze wdrożenia sieci NGA w zależności od rynku usług związanych z szerokopasmowym dostępem, sytuacji prawnej, konkurencji między platformami sprzętowymi oraz gęstości zaludnienia i zaangażowania władz kraju we wspieranie wdrożeń sieci nowej generacji. W pierwszym przypadku do 2015 przewiduje się osiągniecie 60-80-proc. współczynnika penetracji sieci NGA w krajach rozwiniętych, w drugim 40-60-proc., a w trzecim 20-30-proc.