Sprzedawcy srebrnych kul - część 12 - Potwory i spółka

Budowa zamków na lodzie nic nie kosztuje, lecz ich burzenie jest bardzo drogie. - Mauriac

Budowa zamków na lodzie nic nie kosztuje, lecz ich burzenie jest bardzo drogie. - Mauriac

Informatycy lubią skróty. Szczególnie trzyliterowe. Oto kilka przykładów: CMM, PMM, TMM, PM3. Wybrany przeze mnie zestaw jest nieprzypadkowy. Są to przykłady różnego rodzaju "modeli dojrzałości procesów" stosowanych w IT. Wymieńmy pełne nazwy: Capability Maturity Model, People Maturity Model, Teams Maturity Model, Project Management Maturity Model. Większość modeli dojrzałości, które powstawały w latach 90., wygląda podobnie. Nie chodzi oczywiście o końcówkę MM (Maturity Model), lecz o wspólne praźródło w tzw. macierzy Crosby'ego. Macierz ta od razu zyskała wielką popularność w kręgach "zbliżonych do jakości", także tej związanej z produkcją oprogramowania. Zaszyty w niej model "dojrzewania" - od nieświadomej niekompetencji, przez świadomą niekompetencję i świadomą kompetencję do nieświadomej kompetencji - został później upowszechniony i spopularyzowany przez model CMM Software Engineering Institute. Wzorem wspomnianej "macierzy" i CMM każdy model dojrzałości ma pięć poziomów.

Poziom pierwszy nazywany "inicjalnym" to poziom "bohaterski".

Cele są realizowane dzięki pełnym poświęcenia pracownikom firmy, którym zupełnie nie przeszkadza brak wynagrodzenia za nadgodziny, których liczba na tym poziomie dojrzałości często przekracza ustawowy tydzień pracy. Drugi poziom - powtarzalny - umożliwia korzystanie z doświadczeń tych, którzy przetarli ścieżki na poziomie pierwszym.

Udało się wypracować pewne dobre praktyki, standardy postępowania i dokumentowania prac, lepiej rozumiemy role projektowe i interakcje z otoczeniem. Następny projekt róbmy więc tak, jak poprzedni - w sposób powtarzalny. Na poziomie trzecim - zdefiniowanym - organizacja dysponuje standardowym i dobrze udokumentowanym procesem, który wyznacza metodę postępowania w każdej nowej inicjatywie podejmowanej w obszarze objętym modelem dojrzałości. Jest to zatem poziom, na którym roi się od procedur i instrukcji, dokumentów i raportów, metod i ról oraz "ciał i organów od Spraw Ważnych". Poziom czwarty - zarządzany - charakteryzuje się wprowadzeniem systemu miar, który pozwala kadrze kierowniczej podejmować bardziej świadome decyzje oparte na liczbach i faktach "zebranych z rzeczywistych procesów". Stąd tylko krok do poziomu piątego - nieustannego doskonalenia, na którym znajdują się zinstytucjonalizowane formy organizacyjne i zespoły odpowiedzialne za ciągłe monitorowanie i poprawianie tego, co już działa.

Opis zasad tworzenia modelu dojrzałości na pewno przyda się tym, którzy planują opublikowanie kolejnego swojego modelu. Tym zaś, którzy tego nie planują, przyda się konkretny przykład. Proponuję względnie nowy i prosty model dr. Harolda Kerznera. Ma on obowiązkowo pięć poziomów i dotyczy zarządzania projektami: