Europejski problem z innowacjami

Europejczycy od lat głowią się, co zrobić, by dogonić innowacyjne Stany Zjednoczone i Japonię. Winą obarczają własną, niewielką skłonność do ryzyka, brak kultury przedsiębiorczości i niewystarczające nakłady na badania i rozwój.

W latach 2002-2006, zakrojone na szeroką skalę badanie innowacyjności 82 krajów świata przeprowadził The Economist Intelligence Unit, oddział badawczy tygodnika The Economist. Wyniki opublikowane zostały pod koniec 2007 roku w raporcie pt. "Innovation: Transforming the way business creates". Za najbardziej innowacyjny kraj uznana została wtedy Japonia, tuż za nią uplasowały się: Szwajcaria, Stany Zjednoczone i Szwecja. Kraje, które w kolejnych latach miały najszybciej przesuwać się w górę rankingu to: Chiny (które już dziś wydają na badania i rozwój znacznie więcej niż Japonia), Meksyk, Singapur i RPA.

Analitycy EIU określili listę czynników mających bezpośredni wpływ na innowacyjność kraju. Znalazły się na niej: nakłady na badania i rozwój wyrażone w % Produktu Krajowego Brutto, jakość lokalnej infrastruktury badawczej, poziom wykształcenia pracowników i ich techniczne umiejętności, jakość infrastruktury informatyczno-telekomunikacyjnej i zasięg sieci szerokopasmowej. Wyróżniono również 12 czynników mających pośredni wpływ na innowacje: stabilność polityczną i makroekonomiczną, ramy instytucjonalne, środowisko regulacyjne, system podatkowy, elastyczność rynku pracy, otwartość lokalnej gospodarki na inwestycje zagraniczne, łatwość zatrudniania obcokrajowców, otwartość kultury narodowej na wpływy zagraniczne, dostęp do finansowania inwestycji, ochrona własności intelektualnej, stosunek opinii publicznej do postępów nauki.

Innowacja ma dwie podstawowe cechy. Po pierwsze, rozbija utarte schematy poprzez zastosowanie wiedzy w nietypowy sposób. Po drugie, jest rezultatem łańcucha zdarzeń, którego początkiem jest oryginalny pomysł, wynalazek lub odkrycie, a dalszym ciągiem następujące po sobie, zazwyczaj dość chaotycznie, fazy: konstrukcji prototypu, finansowania, pokazu dla klientów, prób terenowych, inżynierii, produkcji, marketingu i ostatecznie sprzedaży. Dopiero po pokonaniu tego toru przeszkód innowację można uznać za innowację. Wynalazek, którego stworzenie kosztowało tysiąc dolarów, łatwo może stać się innowacją, której koszty wprowadzenia na rynek przekraczają 10 milionów.