Najciemniej pod latarnią

Inną opisaną przez Herodota metodą steganograficzną było wykorzystanie przez Demaratusa tabliczek woskowych. Po zdjęciu wierzchniej warstwy wosku z drewnianej tabliczki, zapisał on tajną wiadomości na drewnie, a następnie ponowne zalał ją woskiem. W ten sposób tajna wiadomość stawała się niewidoczna, a sama tabliczka nie wzbudzała podejrzeń, gdyż wyglądała na nieużywaną. Przykładami metod steganograficznych, które były wykorzystywane na przestrzeni wieków, to także m.in. zapisywanie steganogramu na papierze z wykorzystaniem atramentu sympatycznego, przenoszenie wiadomości w brzuchach upolowanej zwierzyny, umieszczanie ukrytych informacji w zapisie nutowym, czy ukrywanie tajnej wiadomości w nie budzącym podejrzeń tekście, a następnie jej odczycie poprzez przyłożenie odpowiedniego szablonu do zapisanego tekstu.

Nośnik informacji

Do przeprowadzenia steganograficznej wymiany danych niezbędne jest wykorzystanie nośnika, w którym ukrywa się tajne informacje. Aby nadawał się on do prowadzenia ukrytej komunikacji, muszą zostać spełnione dwa warunki. Po pierwsze, wprowadzenie ukrytej wiadomości nie może powodować łatwo wykrywalnych zmian samego nośnika, a po drugie, nośnik powinien być powszechnie wykorzystywany.

Metody steganograficzne ewoluują wraz z rozwojem nowych form komunikacji międzyludzkiej, a co za tym idzie, ewoluuje też rodzaj nośnika tajnych danych. Współczesne prace badawcze w dziedzinie steganografii koncentrują się głównie na ukrywaniu informacji w treściach multimedialnych - cyfrowych obrazach, plikach dźwiękowych i wideo, przesyłanym tekście - oraz w sieciowych protokołach komunikacyjnych. W pierwszym przypadku istotą rozwiązań steganograficznych jest wbudowanie ukrytych danych w nośnik w taki sposób, aby były one niewykrywalne przez zmysły człowieka. W przypadku steganografii wykorzystującej jako nośnik protokoły sieciowe modyfikacji podlegają określone właściwości protokołów, np. sekwencje wysyłanych wiadomości itp.

Na intensywnym rozwoju steganografii zaważyły przede wszystkim dwa czynniki. Po pierwsze, zainteresowanie biznesu metodami zapewniania praw autorskich DRM (Digital Rights Management), a po drugie, rzekome wykorzystanie metod steganograficznych przez terrorystów podczas planowania ataków na USA z 11 września 2001 r.

Zastosowania steganografii:

. Techniki te mogą być używane przez uprzywilejowanych pracowników firm do prowadzenia ukrytej komunikacji z innymi jej oddziałami czy partnerami handlowymi, w celu ograniczenia możliwości działania tzw. szpiegów przemysłowych. Ukryte przesyłanie danych może być również wykorzystywane przez dziennikarzy do komunikacji z informatorami bądź przez policję do porozumiewania się ze współpracującym przestępcą, który obawia się monitorowania wszelkich innych form prowadzonej komunikacji. . Administratorzy wykorzystując steganografię mogą ukrywać ruch zarządzający siecią przed intruzami. Można ją też zastosować w celu uniemożliwienia wprowadzenia usługi anonimowości. . W krajach, w których rządy ograniczają możliwość korzystania z sieci Internet użycie metod steganograficznych pozwala - mimo cenzury - na dostęp do zabronionych zasobów. Tam, gdzie zabronione jest używanie mocnych algorytmów kryptograficznych, alternatywą bezpiecznego transportu może być steganografia. . Wirusy i robaki mogą przenosić się lub wymieniać informacje wykorzystując metody steganograficzne, np. koordynować w ten sposób atak DDoS.