Licencja na raportowanie

W systemach wspomagających podejmowanie decyzji musi być reprezentowany model mentalny decydenta, a nie projektanta systemu.

Istnieje silna zależność pomiędzy osobowością a sposobem (stylem) podejmowania decyzji. Typ osobowościowy człowieka wpływa na sposób realizacji celów, wybór alternatyw, skłonność do ryzyka oraz sposób radzenia sobie ze stresem. Wpływa również na zdolność do przetwarzania dużych porcji informacji, sposób komunikacji z otoczeniem oraz sposób podejmowania decyzji.

Istnieje wiele testów pozwalających zidentyfikować typ osobowościowy człowieka, jego sposób poznawania świata (model mentalny), a w konsekwencji styl podejmowania decyzji . Identyfikacja taka jest ważna również w perspektywie wykorzystania technik informacyjnych. Pozwala bowiem zrozumieć, w jaki sposób użytkownik postrzega (jakie są jego preferencje) system komputerowy jako narzędzie pracy, w szczególności narzędzie wspomagające podejmowanie decyzji.

Model mentalny decydenta raczej się nie zmienia. Zmiana modelu, to przecież zmiana osobowości podejmującego decyzję. Zmienia się natomiast, i to czasami bardzo często, decydent - główny użytkownik systemu, a system w organizacji najczęściej pozostaje ten sam. Stąd naturalne oczekiwanie od systemów wspomagania decyzji, by były w stanie obsłużyć różne podejścia do "postrzegania świata biznesu" przez menedżerów. W praktyce oznacza to postulat, by - szczególnie w systemach wspomagających podejmowanie decyzji - reprezentowany był model mentalny decydenta, a nie projektanta systemu.

Menedżerowie (i nie tylko) koncentrują się praktycznie wyłącznie na interfejsie systemu, z którym pracują. Dla nich system, to interfejs. Nawigacja po systemie musi być więc intuicyjna: polecenia muszą być łatwo wprowadzane, dane szybko przetwarzane, a informacje wyjściowe podawane w atrakcyjny sposób (oczywiście, pojęcie atrakcyjności definiowane jest poprzez pryzmat rozważanego wcześniej modelu mentalnego użytkownika systemu).

Z perspektywy podejmującego decyzję, interfejs odpowiedzialny za komunikację jest najważniejszą częścią systemu. Ocena "jakości" systemu (a tym samym jego przydatności w organizacji) dokonywana jest, w zdecydowanej większości przypadków, z perspektywy funkcjonalności właśnie interfejsu. System wspomagania decyzji, jednakże, projektowany w założeniach dla menedżerów najwyższego szczebla zarządzania, w rzeczywistości obsługiwany jest najczęściej przez średni szczebel zarządzania przedsiębiorstwem. Rzutuje to, w zdecydowanym stopniu, na wymagania odnośnie sposobu komunikacji użytkownika z systemem oraz, w ostateczności, prezentacji informacji (raportowania).