Bezprzewodowe paradoksy
Coraz więcej przedsiębiorstw decyduje się na wdrożenie bezprzewodowej sieci kontroli dostępu, aby połączyć wygodę pracowników, automatyzację pracy, bezpieczeństwo i możliwość łatwego zarządzania uprawnieniami. Które z tych elementów są prawdziwe?
Niemieckojęzyczna grupa zajmująca się szeroko pojętymi zabezpieczeniami cyfrowymi Chaos Computer Club przedstawiła własną analizę problemu, wraz z algorytmem działania algorytmu szyfrującego Crypto1 (stosowanego w omawianych kartach) już w grudniu 2007 r. Dodatkowo zaprezentowano wtedy rozmaite sposoby ataku i łamania zabezpieczeń kart zbliżeniowych, wykorzystujące luki w mechanizmie szyfrującym i generatorze liczb pseudolosowych. Według CCC, uzyskanie kluczy zabezpieczeń normalnemu PC zajęłoby kilka minut, sekundy przy użyciu specjalistycznego sprzętu.
Reakcją firmy NXP na powyższe dokonania było wypuszczenie kart Mifare Plus, gdzie skompromitowane szyfrowanie Crypto1 zastąpiono dużo bezpieczniejszym AES-128. Dodatkowo NXP ma zamiar ubiegać się o certyfikację wg normy EAL-4+, wydawaną przez grupę BSI.
W październiku 2008 r. pojawiło się w Internecie narzędzie do programowego łamania kluczy. Wystarczy przechwycić fragment połączenia pomiędzy kartą a uprawnionym czytnikiem (przyjęty protokół wymaga, aby czytnik uwierzytelnił się pierwszy), niemniej w dalszym ciągu zadanie takie wymaga niemałej wiedzy informatycznej oraz dobrej znajomości obsługi czytników RFID.
Zmieniać, nie zmieniać
Należy się spodziewać dalszych doniesień o coraz sprawniejszych próbach klonowania kart zbliżeniowych. Czy jednak w tej sytuacji należy wpadać w panikę, gwałtownie zmieniając całe systemy? Nie wydaje się to słuszne, przynajmniej, dopóki nie pojawią się regularne doniesienia o udanych wyłudzeniach i włamaniach dokonywanych za pomocą klonowanych kart.
Innym problemem jest powszechność i złożoność obsługiwanych przez nie systemów. W krajach Beneluksu szacuje się ponad 2 mln użytkowników, w Polsce karty Mifare Classic wykorzystywane są na mniejszą skalę, lecz również coraz powszechniej (chociażby karty miejskie). Rozsądnym rozwiązaniem jest na pewno przejście z kart Classic na Plus i uzupełnienie zabezpieczeń.
- Ultralight C: pierwsza tania karta zbliżeniowa o ograniczonym zastosowaniu oferująca korzyści płynące z szyfrowania Open 3DES.
- Classic (Standard): wykorzystująca specjalny protokół wysokiego poziomu zamiast ISO/IEC 14443-4, wraz z użyciem protokołów firmy NXP do uwierzytelnienia i szyfrowania.
- Plus: karta identyczna jak MIFARE Classic, z certyfikowanym standardem bezpieczeństwa (bazującym na AES-128).
- DESFire: karty zgodne ze standardem ISO/IEC 14443-4 zawierające wbudowany system operacyjny firmy NXP.
- ProX, SmartMX: nazwy marek kart zgodnych z ISO/IEC 14443-4.
Oceń artykuł
Komentarze (0)
Najpopularniejsze
- Pierwsze w Polsce testy transmisji danych z...
- Magdalena Gaj została Przewodniczącą Rady...
- Asseco wątpi w obiektywny wybór dostawcy w...
- Raport Państwo 2.0, czyli nowa wizja...
- Sygnity: wezwanie Asseco i sezonowość...
- Ogromna liczba komputerów Mac wciąż...
- Google prezentuje okulary z Augmented Reality
- Nasza Klasa uruchomiła inkubator...
- Oracle daje klientom bezpłatny system do...
- CBA kontroluje przetargi związane z CEPiK
Rekomendacje
Serwisy IDG - Warunki obsługi - Kontakt - Redakcja - Regulamin - O nas - Polityka prywatności - Serwis zgodny z ASME
Reklama - Licencjonowanie treści - Prenumerata: Computerworld, Networld, PC World
Computerworld Polska i Computerworld Polska online są znakami towarowymi IDG Poland SA.
© Copyright 2012 International Data Group Poland S.A. 04-204 Warszawa ul. Jordanowska 12 tel.(+4822)321-78-00 fax(+4822)321-78-88






