Mapa pięciu barier

Monopolistyczne praktyki GUGiK, konkurencja na styku państwo - sektor prywatny, brak współpracy jednostek administracji publicznej, niejednolita interpretacja prawa oraz brak świadomości użytkowników i decydentów blokują dostęp do informacji GIS.

Bariera IV

Najdoskonalszym przykładem niejednolitej interpretacji prawa w odniesieniu do rynku geoinformatycznego jest określenie zakresu danych przestrzennych, który może być udostępniany możliwe szerokiemu gronu odbiorców. Każdy może to rozumieć po swojemu.

Dla przykładu weźmy serwis internetowy Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej miasta Łodzi: http://www.modgik.lodz.pl/mapa/mapa_lodzi.php (ilustracja obok). Udostępniono tam wszystkie informacje geograficzne i geodezyjne, którymi mogą być zainteresowani obywatele. Szczególnym przykładem jest tutaj warstwa działek, która nie stanowi żadnej tajemnicy państwowej ani lokalnej - zresztą zupełnie słusznie, ponieważ żadną tajemnicą w istocie nie jest.

Tymczasem we wrocławskim serwisie internetowym sprawa ma się zupełnie inaczej. Te same przepisy, tego samego prawa geodezyjnego jednocześnie pozwalają (jak w Łodzi) oraz uniemożliwiają udostępnianie danych o analogicznej treści szerokiemu gronu odbiorców miasta Wrocławia. Na stronach Wrocławskiego Serwisu Internetowego możemy znaleźć dane o porównywalnej dokładności i precyzji, jednakże bez warstwy zawierającej działki ewidencyjne. Czysty absurd.

Bariera V

Najczęstszym i przez to jednym z najpoważniejszych problemów w rozwoju dostępu do informacji geograficznej jest brak świadomości dobrodziejstw płynących z jej wykorzystania. Zastałe i bezprzyszłościowe myślenie osób sprawujących stanowiska kierownicze na szczeblach wojewódzkich, powiatowych i gminnych (choć mamy tutaj również budujące wyjątki) jest bardzo poważnym hamulcem rozwoju infrastruktury geoinformacyjnej.

Autor niniejszego dokumentu spędził ponad rok na rozmowach z decydentami na różnych szczeblach, proponując pewne rozwiązania geoinformatyczne, które mogą przyczynić się do znacznego podwyższenia konkurencyjności jednostek samorządowych. Interdyscyplinarny charakter informacji geograficznej umożliwia bowiem stosowanie jej wszędzie, gdzie ma miejsce aspekt przestrzenny. Głównym założeniem tych rozmów była promocja regionu w dziedzinie dla niego kluczowej (turystyka, infrastruktura, tereny inwestycyjne, plany zagospodarowania przestrzennego) poprzez udostępnienie informacji geograficznej w Internecie po kosztach relatywnie bardzo niskich w stosunku do powszechnych cen technologii GIS oraz innych rodzajów promocji.

Współczynnik sukcesu tych rozmów nie przekroczył jednego procenta. Tak mierne wyniki mogłyby świadczyć o równie miernych umiejętnościach marketingowych oferenta, jednakże po konsultacjach z partnerami z branży geoinformatycznej okazało się, że doświadczenia te są bardziej niż powszechne. Stanowią wręcz normę.

Przyjęty sposób postrzegania "własnego podwórka" przez lokalnych decydentów ogranicza się do realizowania jedynie tych zadań, do których są zobligowani odgórnymi regulacjami prawnymi. Wykonanie czegokolwiek, co wykraczałoby ponad zadania obowiązkowe (w ich mniemaniu), nie leży bowiem już w ich interesie.

W efekcie rynek geoinformatyczny w Polsce się nie rozwija, a przynajmniej nie tak, jakby rozwijać się mógł z pożytkiem dla całej polskiej gospodarki.